Tulungan ang Tumutulong

 Fore front ni Mhadz Marasigan

Tulungan ang Tumutulong

Sa kulturang Pilipino, likas ang pagiging matulungin. Kapag may kamag-anak na nangangailangan, agad tayong umaalalay. Kapag may kaibigang kapos, handa tayong magbahagi. Ito ay isang magandang katangian na sumasalamin sa pagmamahal at malasakit sa kapwa.

Ngunit may isang katotohanang hindi natin dapat ipagsawalang-bahala: ang kabutihan ay maaari ring maabuso.

Hindi kasalanan ang humingi ng tulong, lalo na kung ang buhay ay dumaraan sa matinding pagsubok. Ang maling kaugalian ay nagsisimula kapag ang paghingi ay nagiging paraan na ng pamumuhay, at ang pagtanggap ay hindi na sinusundan ng pagsisikap na makatayo sa sariling mga paa.

Ang Salita ng Diyos ay may malinaw na paalala: "Magsiyahan kayo sa anumang nasa inyo." (Hebreo 13:5). Hindi nito sinasabing huwag mangarap o huwag magsikap. Ang itinuturo nito ay ang pagiging kontento, responsable, at mapagpasalamat sa mga biyayang ipinagkakaloob ng Diyos.

Marami sa ating mga kababayan ang nagsasakripisyo sa ibang bansa upang mabigyan ng magandang buhay ang kanilang pamilya. Ilang taon silang malayo sa asawa, anak, at mga magulang. Ngunit nakalulungkot na sa halip na maging puhunan ang kanilang ipinapadala, madalas ay nauuwi lamang ito sa mga gastusing panandalian—mga bagay na mabilis mawala ngunit walang naiiwang pangmatagalang pakinabang.

Ang tulong ay dapat maging binhi, hindi pagkain. Ang binhi ay itinatanim upang mamunga. Kapag ito ay kinain agad, wala nang aanihin sa hinaharap.

Ito ang diwa ng talinghaga ni Jesus sa Lucas 19. Ang salaping ipinagkatiwala sa mga alipin ay hindi para gastusin lamang kundi para palaguin. Ganoon din ang bawat pagkakataon, talento, at biyayang ipinagkakaloob sa atin ng Diyos. Tayo ay tinatawag na maging mabubuting katiwala, hindi lamang mga tagatanggap.

Hindi rin maaaring ihiwalay ang pananampalataya sa kasipagan. Isinulat ni Apostol Pablo sa ikalawang sulat niya sa mga taga-Tesalonica na siya mismo ay nagtrabaho upang hindi maging pabigat sa iba. Ang tunay na pananampalataya ay nagtutulak sa tao na maging responsable, masipag, at handang magsumikap.

Hindi masamang tumanggap ng tulong. Ngunit higit na maganda kung darating ang araw na ang dating tinutulungan ay siya namang magiging katuwang sa pagtulong sa iba.

Sa isang lipunang nahaharap sa kahirapan at iba't ibang pagsubok, kailangan natin ng malasakit. Ngunit kailangan din natin ng disiplina. Ang pag-ibig ay hindi lamang pagbibigay ng isda; ito rin ay pagtuturo kung paano mangisda. At ang tunay na pasasalamat ay hindi nasusukat sa dami ng salitang "salamat," kundi sa paraan ng paggamit natin sa tulong na ating natanggap.

Nawa'y gamitin natin ang bawat biyaya bilang puhunan ng mas magandang bukas. Sapagkat ang layunin ng Diyos ay hindi ang manatili tayong nakaasa habambuhay, kundi lumago sa pananampalataya, sa kasipagan, at sa pananagutan.

Kapag ang taong tinutulungan ay natutong tumayo sa sarili niyang mga paa, hindi lamang siya nakaahon sa kahirapan—siya ay naging buhay na patotoo na ang biyaya ng Diyos ay tunay na nagpapalaya.